لیوتالستوی
ترجمه: سروش حبیبی
مجموعه چند داستان کوتاه از این نویسنده فقید است و اولیش سعادت زناشویی که در قالب یک زن رفته. این که داستان سوم شخص نبود برایم جالب بود و اینکه در حد خودم احساس کردم ویژگیهای روحی زنان را به خوبی نمایانده است. سروش حبیبی هم که همچون همیشه به مهارت از پس کاربرآمده است. فعلا این یکی از داستانهاش.
یک بازی فکری آنلاین نصب کرده ام: دومینوز
چه جذاب و اعتیادآور و خانه برانداز
برای چندمین بار حذفش کردم و تصمیم گرفتم زبان بیاموزم
امیدوارم بشود که اگر بشه چی میشه
برای بار چندم خواندمش
البته این نادر با ما فامیل نیست
و دست نیافتنی و عجیب در نثر و داستان
داستانهای 55 کلمه ای انتشارات کاروان
برای کاوش در معنای داستان کوتاه گرفتمش
دو زبانه بود و بعضی داستلنهاش جالب
مشتاق شدم یرای ندشتن
اما مصاحبه با مهدی غبراییاش بهتر بود و بیشتر پسندیدم.
مرادو نوشته علی اکبر آزادیخواه
جالب بود و قشنگ
نشان از مردی یک نوجوان کرمانی داشت
کتاب سال شده بود و در حد خودش قشنگ بود
البته نباید به این جوایز زیاد دل خوش داشت
هاروکی موراکامی با کتاب تعقیب گوسفند وحشی کتابی میانه حال رو به بالا بود. ابتدایش جذاب بود و سبک نویسندگی اش اما تا آخر جذاب نبود. یک سبک جالبی داشت داستان که اول کلیت را میگفت و بعد وارد جزییات میشد.
تصویر دوریان گری که نخواندم به خاطر بد بودن ترجمه
رفتم سراغ چنتا از کتابهای کلشتری و آن دیگری کربلایی لو که جذبم نکرد
شیطان از لیوتولستوی را خواندم که مثل همه کارهایش شگفت انگیز بود. در یک کتاب صد صفحه ای تقریبا انسان را تشریح کرده بود و دو پایان بندی هم برایش گذاشته بود.
ترجمه گامایون و ویراسته محمدرضا سرشار بود و به همین دلیل برش داشتم. آهان اسمش به یادم آمد صدای تیر در گردنه بود. خوشم آمد ازش.
یعنی چند صفحه ابتدایی اش را خواندم و بعد هم فرستادمش به امان خدا
کوچه ما که یک داستان افغانی است و قبلترها یک جلدش را خوانده بودم اما امروزه هنوز زیاد مرا نگرفته
روزی به درازای یک قرن از چنگیز آیتماتوف که جالب بود. به بندم کشید و تا آخرش رفتم. درباره انسان بود. درباره زندگی. باید بگویم این روزها کمتر کتابی میتواند جذبم کند. از کتابهایی بود که رضا امیرخانی در سیاهه صدتایی رمان مع رفی کرده بود.
مجموعه آثار شاملو، ترجمه شعر. شاملو الحق و الانصاف مترجم زبردستی است. البته نتوانستم بخوانمش
غریبگی اش ذره ای عوض نشده
ایدءولوژی خنده
پنج درصدی از یک مکتب عرفانی
اما جناب خانش با حال است
مخصوصا بداهه گویی هایش
که بسیار روی آن کار شده
سرازیری زمان
و من روان به سوی آن دنیا